رسوم عزاداری دربین اقوام بهمئی

مراسم و آدابی که برای مردگان انجام می دهند .

در بین ایلات بهمئی هیچ چیزی دردناک تر از مرگ عزیزان نمی باشد. وقتی شخصی فوت می کند ، تمام روستاها و همسایگان ناله و فریاد سر می دهند و هر کسی متوفی را بر حسب رابطه ای که با وی دارد صدا می کند و ناله می زند . بعد از گریه و زاری و اجرای مراسم لازم میت را دفن می کنند و بعد از مراسم تشییع مثل دیگر قبایل ایران مراسم سه روزه ، هفته،چهلم و سال را برگزار می کنند. البته برخی کارهای دیگری نیز بعد از مرگ عزیزان انجام می شود که اعم از آنها به شرح زیر می باشد :

١-پل بران: دختران و زنان وابسته و نزدیک به متوفی موهای دراز خود را ازغم از دست دادن عزیزشان می برد و با آن شیون می کنند.

٢-تیر در کردن : بعد از اینکه کسی فوت می کرد مردان قبیله تیرهای زیادی را درمی کردند که این کار برای خبر کردن مردم دیگر روستاها انجام می گرفت. هر چه مقام و منزلت متوفی بیشتر بود،تیرهای بیشتری درمی شد .البته شاید هدف دیگر آنها از تیراندازی دور کردن ارواح خبیث از مردگان بود.

        3-کمک مالی به خانواده متوفی:

این رسم از رسمهای خوب عشایری بود که هر خانواده بر حسب توانی که داشت بز،گوسفند،نان،برنج و آرد و ....... و نهایتاً در این زمان پول برای صاحب عزا می آوردند. که این رسم به شدت و برای اظهار همدردی انجام می گیرد.

۴-ساز و دهل چپی:که همراه با آن عزاداری صورت می گرفت.

۵-سرود غم انگیز خواندن : که در این سرود شهامت ها و خوبی ها و حتی میزان دارایی  متوفی  را         می سرودند و ناله می کردند که این کار توسط زنان و دربرخی موارد مخصوصاً در حال حاضر توسط مردان صورت می گرفت.

۶- نتراشیدن موی سر و صورت :که بعد از گذشت چند روز یکی از اقوام ریش بزرگ خانواده متوفی را کوتاه می کند. البته مردم بهمئی در ایام سوگواری ائمه  نیز موی  سر و صورت  را کوتاه نمی کنند.

٧- سیاه پوشیدن

٨- رسم لباس سیاه درآوردن : که خویشاوندان نزدیک لباسهای نو برای خانواده متوفی می آوردند و پیراهن سیاه را بیرون می کنند.

/ 1 نظر / 12 بازدید
مهرداد اسدزاده

باز هم تشکر فراوان از رادار خوم دوست دارم فراوان